W mojej głowie karnawał dopiero się rozpoczyna. Tłumy
spoconych, półnagich, ludzi z pochodniami w dłoniach celebruje wolność. Kolorowe
ulice, pokryte konfetti, butelkami po alkoholu, zapach dymu i drewna sandałowego
– dzień sądu mojego człowieczeństwa. Palą się na stosach inkwizytorzy,
krawaciarze, akwizytorzy, dewotki, marionetki. Ich miękkie kręgosłupy, chciwe
spojrzenia, wąskie umysły zasłania dym. Patrzę z okna jak wolno rynsztokiem płynie
zazdrość. Krzyczę pragnąc krwi i śmierci. Niech płoną, niech płoną!
Krople potu spływają mi po twarzy i piesiach. Oblizując
wargi – ach znów słony smak nienawiści i rozpaczy. Nie ma Boga! Popiję słowa
winem i będę krzyczeć głośniej. Stanę na parapet i będę widzieć lepiej. W białej
koszuli nocnej rozłożę ręce 20
metrów nad ziemią, będę celebrować agonię marności i
czekać na burzę. W tym szarym, znużonym, mieście gdzie pod grafitowym niebem,
wśród pogrzebanego żywcem piękna, przemykają niechciane marzenia. Marzenia
ludzi o oczach pustych, jak okna opuszczonego, przed laty, wieżowca. W tym mieście
pełnym moralnych karaluchów stanę na parapecie z twarzą zwróconą ku niebu i
rozkołyszę się nucąc kołysankę z dzieciństwa.
Czy wiesz, że im mocniej zaciskasz
powieki tym więcej kolorów wiruje przed oczami? Czy wiesz, że im mniej się
boisz tym bardziej kołyszesz się na krawędzi parapetu? Czy wiesz, że im szerzej
masz rozpostarte ramiona tym mniej ludzi będzie chciało cię objąć?
Im więcej wina tym większe pragnienie.
Rozpalcie stos, również dla mnie. Czarownicy należy się
stos. Wysoki, z modrzewiowego drewna. Należą mi się pochodnie i bębny. Należy
mi się sąd i pijana radość tych ode mnie wyzwolonych.
Spadł deszcz. Razem z deszcze
