Dance Macabre

Ktoś niedawno powiedział mi, że moje opowieści nie mają morału. Nie mają, ponieważ moja moralność nie daje mi prawa na to by bawiąc uczyć, jednak tym razem wysiliłam się bardziej. Wyobraziłam sobie jak oceniłby sytuację obywatel

dający co niedzielę na tacę, siadający do niedzielnego rosołu dyskutując z żoną jak tu podpierdolić sąsiada, walczący o prawa płodów a jednocześnie głuchy na płacz bitych dzieci za ścianą (wiadomo - kocha to bije). Pewnie nie do końca uda mi się wbić w te skarpety i sandały, ale kto nie próbuje ten nic nie osiąga.

Zaczynamy.

Klika lat temu, pożegnawszy kolejnego pracodawcę zamarzyła mi się praca, gdzie nikt nie będzie patrzył mi na ręce, klienci nie będą wydzwaniać z uprzejmymi pytaniami w stylu - "gdzie jest, kurwa, moje 20 tysięcy z OFE??", szef płacił na czas i tyle ile było ustalone a współpracownikami nie byłyby zawistne, niedojebane kobiety z wiecznym fochem spędzające 80% roboczogodzin na obrabianiu dupy innym zawistnym kobietom po wcześniejszym słodkim zapewnianiu ofiary - "ależ Iwonka, jak ty pięknie wyglądasz z tymi fioletowymi brwiami!

Przemyślałam dokładnie opcje i możliwości. Sporządziłam nawet listę takich spokojnych zawodów a wyglądała ona tak:

1 Tatuażysta - odpadł, bo nie czułam się wystarczająco dobra rysunku by orać jaskółki wokół owłosionych sutów. Ta opcja zostało odroczona, może kiedyś będę tylko 100 razy gorsza niż Beksiński i wtedy żaden sut mi nie straszny!

2 Nocny stróż - odpada, ochujałabym z nudów i zdechła z głodu

3 Motorniczy w tramwaju - odpada, słabo u mnie z empatią i mogłabym nie zahamować na czas lub hamować zbyt ochoczo w zależności od pokroju pasażerów i pieszych

4 Dróżnik na przejeździe kolejowym - odpada, ochujałabym z nudów a dodatkowo pewnie spała słodko po wcześniejszym ochujeniu i dopiero policja obudziłaby mnie z pytaniem - jak doszło do katastrofy?

5 Makijażysta trupów - weszło! Praca spokojna, klient grzeczny, ugodowy, nieawanturujący się mimo braku krawata, nikt nie chce patrzeć na ręce, kasa dobra, heavy metal dobrze brzmi w akustyce prosektorium.

Postanowione! Znalazłam Centrum Balsamacji i Tanatokosmetologii, zapisałam się na najbliższy kurs i wpłaciłam zaliczkę. Kurs odbywał się w mieście dzieciobójców Łodzi, szkolenie było dwudniowe, więc zarezerwowałam hotel na totalnym zadupiu, bo taniej i nie przemyślałam konsekwencji bliskości nasypów kolejowych, lasu i osiedla dla bezdomnych. Dopiero na miejscu dotarło do mnie, że będę musiała być jak Tommy Lee w ściganym - szybka, bezwzględna i nieustraszona.

Wyjeżdżając z domu byłam żegnana przez rodzinę i znajomych pukaniem w czoło i pełnymi obrzydzenia stwierdzeniami pod tytułem - skoro chcesz pracować w smrodzie to nie lepiej kible myć a nie od razu na trupa się porywać? Nie, nie lepiej. Ludzie nie wiecie jak wygląda kibel w damskiej toalecie w korpo! Tam grawitacja nie działa i oko Saurona nie sięga, mimo, że to Mordor.

Wracając do kursu, na miejscu stawiłam się punktualnie, ale przez wzgląd na to, iż to był cały kompleks prosektoriów musiałam zadzwonić by Mistrz Ceremonii po mnie wyszedł co też niezwłocznie uczynił. Idąc tam nie wiedziałam czy dam radę, dlatego wpłaciłam tylko zaliczkę a resztę pieniędzy za szkolenie miałam w kieszeni, żeby w razie czego móc uciec (mdlejąc i rzygając) z czystym sumieniem. Wyznaję zasadę, że nic na siłę. Nie potrzebowałam udowadniać sobie ani innym, że jestem hardcorem, dlatego podeszłam do sprawy z pełnym sceptycyzmem i poszanowaniem dla własnych emocji. Mistrz poprowadził mnie do pomieszczenia, pachnącego lizolem oraz zastawionego ciasteczkami i kawą, gdzie miała się odbyć cześć teoretyczna. Oprócz mnie były jeszcze dwie dziewczyny, niedożywiona studentka na wysokich obcasach i przaśna dziewczyna ze śląska tuż po rozwodzie, ewidentnie próbująca odbudować poczucie własnej wartości. Studentka ledwo mówiła słabym głosem a Dziewczynie Biesiadnej gęba się nie zamykała do tego stopnia, że w ciągu 60 minut poznałam historię jej nieudanego małżeństwa, chorób, braku satysfakcji seksualnej i patologicznych zachowań w rodzinie. Miałam nawet przyjaźnie zagaić słowami "stul wreszcie pysk!, ale nie dała mi dojść do słowa. Miał dojechać jeszcze jakiś Mietek, zagubiony kursant. Czekaliśmy na Mietka godzinę gawędząc i popijając kawkę no ale okazało się, że tuż pod Łodzią stwierdził, że to pierdoli i wraca do Radomia skąd nadciągał. No tego się nie spodziewałam, żeby mieszkaniec Radomia wystraszył się nieboszczyka, przecież tam przejście przez miasto po zmroku to jakby grać w Zombie Apocalipsę w realu.

Dostosowując się do dynamiki sytuacji, Guru szybko wbił nam do głów teorię a następnie oświadczył, że mamy przygotowanych dwóch denatów na dzień do części praktycznej, daje to 12 zwłok. Zrobiło się nerwowo ustały śmiechy i dokazywania. Dostałyśmy fartuchy i zostałyśmy wprowadzone do części gdzie ciasteczek się nie konsumuje. W tym momencie studentka zbladła pod grubą tapetą, oczy jej się zaszkliły i zapiszczała, że musi do łazienki. Poszła i już nie wróciła, przez okno zobaczyliśmy tylko czerwone podeszwy jej szpilek gdy biegła do auta pośpiesznie zarzucając stylowy płaszczyk na trzęsące, chude, ramiona. I tak z Śląską Chłopką Biesiadną zostałyśmy z 6 denatami na głowę.

Spojrzałyśmy na siebie znacząco, zakasałyśmy (przez względy bezpieczeństwa tylko teoretycznie) rękawy i wzięłyśmy się do roboty.

Pierwszy kontakt z ciałem był dla mnie mocno szokujący i nieprzyjemny, ale tylko dzięki mojej nowej koleżance. Gdy pierwszy nieboszczyk wjechał na warsztat dziewczyna wpadła w euforię. Gładziła go po torsie i dłoniach pierdoląc, jak potłuczona, że taka szkoda, bo to świetny facet itd. Nie będę przytaczać w pełni tego bełkotu, bo do dziś na samo wspomnienie targa mną wstręt i niedowierzanie. To był jedyny moment, w którym chciałam spierdalać, wziąć widelec i wydłubać sobie oczy oraz wbić gwoździe w uszy. Grubo. Na szczęście potem jej przeszło i już do końca dnia zachowywała się poprawnie, tylko od czasu do czasu gadała jak to mąż ją sponiewierał i złamał jej ducha. Borze liściasty szkoda, że jej szczęki nie złamał przy okazji.

Około 19 zakończyłyśmy pracowity dzień sukcesem w postaci wyrobionej normy, a że Dziewczyna Biesiadna była autem to zaproponowała mi podwózkę do hotelu. Przystałam na to z wahaniem, ale rozsądek wziął górę, bo w końcu był Listopad, wiec ciemno a hotel mieścił się gdzieś gdzie psy dupami szczekają. Po drodze wstąpiłyśmy do Manufaktury coś zjeść a koleżance standardowo morda się nie zamykała. Tym razem temat był inny. Wpadła w odmęty samozachwytu. Wychwalała się pod niebiosa, że skoro była w stanie cały dzień robić rekonstrukcję zwłok to już nic jej nie straszne, że bardzo tego potrzebowała by udowodnić sobie, że jest coś warta etc. Co było robić, kiwałam głową i utwierdzałam ją w tym przekonaniu. Odwiozła mnie do hotelu umówiłyśmy się , że rano mnie odbierze a następnie w chmurze swojej zajebistości pomknęła na swoją stancję.

Zajechana jak sandały Chrystusa po wycieczce przez pustynię, zakwaterowałam się w hotelu, wzięłam prysznic, dałam znać zainteresowanym, że żyję i ległam z książka w pościeli. Pierwszy sms od Dziewczyny Biesiadnej przyszedł tuż przed godziną 21 i brzmiał - "Jestem tu sama, nie mam do kogo się odezwać, boję się". No żesz kurwa, nie bacząc na swój instynkt samozachowawczy, odpisałam żeby zadzwoniła do przyjaciół lub rodziny to jej będzie lżej. Drugi sms - "boje się, że te staruszki do mnie przyjdą, bo naruszyłam ich prywatność", potem kolejny i kolejny w tym stylu a każdy coraz bardziej rozpaczliwy. W pierwszym odruchu kurwiąc pod nosem chciałam ją olać a potem wytłumaczyć, że zasnęłam, ale uprzytomniłam sobie, że jestem gdzieś na białym punkcie Łódzkiej mapy i ni chuja się stąd nie wydostanę komunikacją, więc muszę panikarę postawić na plecy, bo po mnie nie przyjedzie. Zadzwoniłam i kurwa, do dwunastej w nocy tłumaczyłam, że nic złego nie zrobiła i nie ma powodu by duchy ją ganiały w slipach po hotelu, że spokojnie może iść się wysikać, bo nic nie czai się pod prysznicem a z kibla nie wyskoczy pomarszczona twarz i nie ugryzie jej sztuczną szczęką w dupę i co najważniejsze nie musi do mnie przyjeżdżać na noc bo poradzi sobie sama. Walka była długa, zacięta i nierówna, prowadzona wśród szlochów i zgrzytania zębami, ale w końcu udało się, ogarnęła się i zasnęła.

Następnego dnia byłyśmy umówione na 8:30, wstałam o 6:30, wykąpałam się, a o 7:00 odebrałam telefon z nieśmiałym pytaniem czy już wstałam. Odebrałam, więc nie śpię do cholery! Aaa to dobrze, bo wiesz ja już pod hotelem twoim stoję, patrze w okna czy cie nie widać i czekam od 5:30, tak nie wiedziałam czy zadzwonić, ale trochę zmarzłam...

Co kurwa? Dżizas, kurwa, ja pierdolę to było jak cios w splot słoneczny. Ubrałam się szybko, spakowałam mandżur, oddałam klucz i zeszłam do nieszczęśnicy. Zastałam obraz nędzy i rozpaczy za kółkiem granatowej Fiesty. Twarz szara jak popiół, oczy opuchnięte, wczorajszy makijaż w okolicach żuchwy i deliryczna telepka. Wow, kierowca idealny. Zmusiłam ją do zjedzenia śniadania, wypicia 3 kaw i dopiero wsiadłam z nią do auta. Opanowała się trochę, ale zatrzymując się na każdym czerwonym świetle oglądała się nerwowo przez ramię a następnie wybuchała płaczem i smarkami zawodząc, że nie da rady. Cudem dojechałyśmy do prosektorium. Oczywiście nie chciała wejść nawet do nieboszczykowego pokoju ciasteczkowego. Wezwałam Mistrza Ceremonii, który zmierzył ja profesjonalnym spojrzeniem i stwierdził odkrywczo, że nic z tego nie będzie, dzisiaj działam sama. Następnie uspokajał ją godzinę, zapewniając, że jest super bo wczoraj dała czadu. Przyglądałam się temu paląc jednego fajka za drugim i drepcząc na jesiennym chłodzie, ale Guru to profesjonalista, wiec laska wróciła do jako takiego pionu i przepraszając odjechała na Śląsk.

Mi nie pozostało nic innego niż, włączyć heavy metal i ogarnąć resztę klientów.

No i morał tej opowieści.

Jeśli nie nie masz poukładanego życia. Jesteś na rozstaju dróg, niska samoocena i emocjonalna karuzela jebią cie w dzień i nocy to nie wystawiaj swojej psychiki na kolejne ciosy bo zesrasz się na rzadko a trup z szafy napluje ci do zupy.

Imieniny

Siedząc na balkonie, patrząc na psychodelicznie mrugający neon szpitala i paląc kolejnego fajka wzięło mnie na wspominki. 

Mam babcię, którą nazywam roboczo "babcia Kusicielka" , ponieważ ta wyjątkowa istota mając prawie 80 lat wygląda na maksymalnie 60, jeździ trzy razy do roku do sanatoriów z których oprócz wypłukanego jelita grubego przywozi kolejnych adoratorów. Obwieszona złotem, obleczona w obcisłą kieckę, zawsze w pełnym makijażu i na obcasach.

Babcia ma działkę na której spędza całe lato jeśli akurat nie buja się na Melediwach, albo w Ciechocinku i na tej działce od czasu do czasu urządza dzikie biby pod tytułem imieniny, zamknięcie sezonu działkowego czy podwyżka emerytury o inflację. Tym razem chodziło o imieniny, spóźnione bo dopiero w czerwcu, ale zawsze. Zostałam zaproszona na wspomniane imieniny, ale chyba tylko dlatego, że uwielbia Kapitana duże B (mojego byłego). Tak, jej zachwyt B był zawsze szczery, okraszony powłóczystymi spojrzeniami i komplementami w stylu - "Ach B jaki z pana przystojny mężczyzna!" i "Martunia, nie mogłaś trafić w lepsze ręce". Ja się spasłam, Kapitan ma duże ręce, może stąd te stwierdzenia... Wracając do tematu, imieniny miały odbyć się w sobotę o godzinie 14:00 (WTF? Emerycka pora na melanż, bo przecież o 18 jest już noc i gwałcą oraz wyrywają najebanym staruszkom torby z rąk), więc babcia cisnęła, żebyśmy przyjechali na 10:00. Ja pierdole w weekendy zmartwychwstaję zazwyczaj około 13:00 wkurwiona, że tak krótko spałam, ale mieszkanie się samo nie przepisze, więc wynegocjowałam z babcią 11:00. Stawiliśmy się o tej nieludzkiej godzinie, zgarnęliśmy babcię z chaty i pojechaliśmy na działki. Muszę wspomnieć koniecznie o tym, że babcia świetnie gotuje oraz robi wędliny i ciasta najwyższej jakości! Jak po nią przyjechaliśmy właśnie przepakowywała kurczaka i pieczony schab z papierka obrandowanego Społem w bezimienne worki foliowe, ciasto już spoczywało w torbie... 

Na działce babcia w gorączkowym tańcu delegowała nam zadania - przynieś stół, może głodni jesteście, wyjmij talerze, może głodni jesteście, nakryj stół, może głodni jesteście, szklanki są w regale, może jednak coś zjecie!!!?? Gdy już rozstawiliśmy sprzęt biesiadny na impreze wbił sie pierwszy gość w postaci mojego ojca chrzestnego, brata babci Kusicielki. Indywiduum przepite, chude, zgarbione, bez zębów, wiecznie płaczące nad swoim losem. Dwuminutowa rozmowa z nim jest ponad moje siły a jestem twarda jak ebonit i dzieci w chinach razem wzięte. Nienawidzę chłopa tak samo jak wczesnego wstawania, ale co mu trzeba przyznać - powinien dostać Wirtutti Cebulari za przegranie życia w najchujowszym stylu jaki tylko potrafi wymyślić gatunek ludzki. Brawo dla tego pana! Wujaszka przejął od razu Kapitan widząc śmierć i pożogę w moich oczach. Babcia przygotowała ciepłą wódkę i zimny schab bo kolejnymi imprezowiczami mieli być : sąsiadka po tracheotomii, która jak się nawali pluje z rurki, przystojny Władek, cudowny mężczyzna, który łapie z tyłek w tańcu, ale ma jedną wadę - żonę na mieście, Czesio sąsiad z lewej, chodzi w pampersie i nie kontaktuje, ale jeszcze trzy lata temu wyrywał drzewa z korzeniami i ostatni gość - "Ta Kurwa z Przeciwka".

No to zaczynamy balet!

Pierwszy wyruszył Czesio (świeć panie nad jego zapijaczoną, naszprycowaną cholesterolem duszą) wspierając się na bogu ducha winnym krześle, miał do przejścia około 20 metrów, szedł 40 minut zacierając okrutnie uda pampersem, ale doszedł! Gdy już opadł bezwładnie na krzesło dysząc srogo zza siatki zawołała mnie jego córka. Wręczyła mi dzbanek przegotowanej, letniej wody i poprosiła by tatuś pił tylko wodę bo całą noc miał straszliwe rozwolnienie i nie powinien nic jeść. Przejęłam dzbanek i obiecałam że przypilnuję aby sie nie struł bardziej. Wtedy wydawało mi się, że dam radę, że mimo wszystko jestem dobrym człowiekiem, że świat to dobre miejsce... Nic z tych rzeczy, ale o tym za chwilę. 

Reszta gości przybyła w tzw. międzyczasie zanim wróciłam z dzbankiem dla Czesia. Nie było tylko pięknego Armando od łapania z tyłek Władka, ale niech żyje bal, zaczęliśmy bez niego mimo protestów babci. Wszyscy sztywni jak chuj na weselu wymienialiśmy się uprzejmościami, babcia polewała wódeczkę - no Martunia wypij jeszcze jednego! Kapitan miał szczęście w nieszczęściu, bo prowadził i nie musiał przełykać kolejnych porcji tego ścierwa, ale za to gawędził z wujkiem bez zębów. Kurwa nie wiem co gorsze, trzeba by zakręcić kołem fortuny by to rozstrzygnąć. Czesio siedział okutany kocem mimo upału i popijał przegotowaną wodę z dzbanka a babcia co chwila patrzyła na niego, załamywała ręce i z głębokim westchnieniem opowiadała jak to drzewa wyrywał z korzeniami i namawiała na "domowej" roboty schabik i wódkę. Wtem pojawił się boski Władek. Babcia aż podskoczyła na krześle jakby hemoroidy dały o sobie znać - O Władziu nareszcie jesteś! Zdecydowanie to był najlepszy prezent urodzinowy dla Kusicielki. Boski Władzio złożył spóźnione życzenia, dał prezent i zasiadł do stołu. Władziu czy kurczak co smakuje? Nie przypaliłam ? - szczebiotała babcia. Władzio kiwał głową z aprobatą wciągając kolejne porcje i rubasznie splatając dłonie na ogromnym brzuszysku. Babcia po cichu instruowała mnie i Kapitana że "Władek nie może mieć pustego kieliszka, bo traci dobry humor", czytaj Władek jak się najebie złapie mnie za dupę, albo lepiej! Ok, ze skulonym ogonkiem polewaliśmy na zmianę potem Kapitan przejął całkowicie to zadanie, ja siedziałam z boku wkurwiona. Wtem wśród wybuchów nieokiełznanego śmiechu, który rosił wszystko śliną z rurki po tracheotomii weszło na stół ciasto. Ciasto własnoręcznie robione razem ze schabem i kurczakiem.

- Czesiu siedzisz taki smutny, zjedz kawałek, przecież nie będziesz cały wieczór pił wody na litość boską! Sama robiłam!

No i kurwa Czesio opierdolił to ciasto, potem kurczaka, potem schabik, sałatkę z tuńczykiem, pomidory w śmietanie, znowu kurczaka i ciasto. Moje protesty na nic się nie zdały. Babcia zaczęła tańczyć przy rosyjskich przebojach przywiezionych ponoć z Moskwy w roku 89 ale już na płycie CD, z Władkiem a ja usłyszałam złowieszczy pomruk od strony Czesia. Ki chuj, burza? Nie, to nie była burza to były jelita. Najpierw zaczął sadzić siermiężne bąki z kamienną twarzą ( już nie kontaktował) a potem poszło z grubej rury.  Patrze babcia tańczy przytulona, ja czuje smród, reszta przy stole udaje głupawo, że nie słyszy salwy, Co robić? Oderwałam Kapitana od  porywającej dyskusji z bezzębnym wujkiem. Pierd - czy mógłbyś odprowadzić Czesia do domu? - pierd - Chyba źle się czuje- trzy pierdy - Kapitan - tak jasne, byle by mnie nie obsrał- pierd - ja - ma pampersa, nie da rady. Kapitan dzielnie wziął Czesia po rękę i maszerował z nim do jego domu. 20 metrów, 40minut a gówno płynęło spod pampersa po nogach Czesia. Babcia odkleiwszy się od boskiego Armando/Władka spojrzała na zasrane nogi Czesia i westchnęła - a kiedyś wyrywał drzewa z korzeniami, ale Władek ma pusty kieliszek, polejcie!

Hej przygodo z BlaBlaCar!

Jako, że mieszkam od czerwca we Wrocławiu i codziennie słucham radia Rmfmffafakurwajakieśdisco w pracy oraz jestem trzeźwa ja martwy menel, zatęskniłam za znajomymi i rodziną z Wawy. Trafił się długi weekend więc czym prędzej załatwiłam sobie urlop na (UWAGA!) jeden dzień i zarezerwowałam przejazd BlaBlaCar. Bo szybciej, bo Polski Bus ssie a w obciągu można wszy złapać.

Wybrałam gościa, który jechał do Bemowo Ratusz, to że miał nick Luca niewiele mnie obeszło, ludzie przecież różnie się nazywają na portalach. No cóż Luca okazał się Lucą! Włochem na wygnaniu w Polsce. Olśniło mnie gdy zaczął do mnie pisać smsy po angielsku. Pierwsza myśl to "o ja nieszczęsna, tak sobie spierdolić 3 godziny życia...", ale huk biorę na klatę. Wyszłam z domu 1,5 godz. wcześniej, bo to mój pierwszy blabla a poza tym zbierało się na burzę. Jak wychodziłam z klatki zaczęło napierdalać piorunami i zerwał się wiatr zmiatający staruszki z chodnika. Kurwa, chyba to przeżyję.. pomyślałam smętnie i targnęłam się w oko tajfunu. Do przystanku dobiegłam w miarę sucha, ale pod wiatą zaczął lać poziomy deszcz, więc cycki mokre, waliza mokra ale dupa (uff) sucha. Po 15minutach wymiany porozumiewawczych spojrzeń z oczekującymi i trzech konarach przelatujących obok twarzy przyjechał ukochany autobus linii K.

Jechałam pełna wdzięczności i mokra tylko pięć, jebanych, przystanków i nagle widzę jak Seba w czarnym Golfie wjeżdża pośród ściany deszczu prosto pod mój wyczekany K. Nie było szans ucieczki, autobus wjebał się Sebie prosto w dupę i stanął w poprzek ulicy. Rzuciło mną trochę na barierki, ale zamiast łapać się poręczy chwytałam za walizkę z takim zapałem jakbym miała w niej, co najmniej, skarb Inków a nie trzy pary gaci. Pokłosiem mojego wyboru jest kilka siniaków i urażona duma, ale jak to się mówi morda nie szklanka a na podwózkę do stolicy trzeba zdążyć, więc złapałam za drogocenną walizę i ruszyłam z buta na najbliższy przystanek zbywając pytania kierowcy autobusu o samopoczucie krótkim - mogło być lepiej. Brodząc momentami w wodzie po łydki i klnąc siermiężnie biegałam od przystanku do przystanku z nadzieją na podwózkę. Niestety nawet jak podjechał jakiś tramwaj lub autobus, przygoda kończyła się przystanek dalej bo albo drzewo przewróciło się na trakcję, albo zalało wiadukt. Po drodze ani jednej taksówki. Miałam oczywiście parasolkę, ale wiało tak mocno, że po prostu paliłam w deszczu wydzwaniając co chwilę gorączkowo do Luci z przeprosinami i by się upewnić czy nadal czeka. Czekał twardo, ale ostrzegawczo zaznaczał, że 40 minut czekał nie będzie. Dotarłam spóźniona 30 minut, mokra, z rozmazanym makijażem i walizką ciężką od wody. Na miejscu zastałam dwóch smutnych kolesi i rozpromienionego moim przybyciem Włocha. Obaj panowie odjebani jak szczur na otwarcie kanału - jeden w garniak, drugi w skórę, chuj, że temperatura oscylowała przy 33 stopniach Celsjusza. Przywitali się wrogimi pomrukami i wyruszyliśmy. Usadowiłam się z tyłu, Garniak z przodu a Skóra obok mnie. Atmosfera w aucie była iście grobowa do tego nie działało radio, za co Luca posypywał głowę popiołem a smutni panowie łaskawie mu wybaczali. Dramat zaczął się gdy podwoziciel zapytał Garniaka co ten porabia i rozpruł się wór z lansem w najnudniejszym wydaniu jakie przyszło mi słuchać. Panowie obaj programiści, dla których nie ma rzeczy niemożliwych zaczęli się prześcigać w tym, który więcej potrafi, wtem Garniak oświadczył, że tworzy oprogramowanie dla grafików a jego firma jest podwykonawcą Adobe i robią dodatki do Photoshopa i Ilustratora, więc zainteresowana tematem wtrąciłam, że jestem grafikiem i nie słyszałam, żeby Adobe miało outsourcing. To było ostatnie zdanie, które wypowiedziałam podczas podróży. Garniak mnie zignorował i zmienił temat a gdy próbowałam cokolwiek więcej powiedzieć to panowie pasażerowie wchodzili mi w słowo na zmianę. Buractwo level HARD. Wkurwiłam się i zmilkłam słuchając kompletnych bredni wypowiadanych tak monotonnym angielskim, że to cud, że Luca nie zasnął za kółkiem. Gdy już cebularze wyczerpali długą listę swoich zasług, posnęli na popiołkę, wyczerpani swoim własnym bełkotem i wtedy zrobiło się jeszcze dziwniej, bo Skóra obok mnie zaczął walić głośne śmierdzące bąki przez sen. Okna pozamykane, klima włączona, burza za oknami i kurwa gazowa pułapka! Przygotowałam ostry łokieć, żeby mu wpierdolić z impetem w żebra, ale na szczęście zaczął sypać grad wielkości kulek analnych i Skóra sam się przebudził puszczając jednocześnie ostatniego bąka i marszcząc nos. O dzięki ci Jeżu Malusieńki nie zasnął już do samej Warszawy i trzymał pierdy pod kontrolą bo bym tam wybuchła i zaczęła go napierdalać torbą gum w drażetkach. Milcząc spokojnie zniosłam rozwożenie buraków na Ursus i Żoliborz, aż sama dotarłam na Bemowo Ratusz. Żaden z uroczych towarzyszy nie powiedział mi nawet zasranego cześć ale Garniak pokusił się o komentarz do mojego spóźnienia. Komentarz był wygłoszony do Luci (ja byłam niegodna jego wielkopańskiej uwagi) i brzmiał - "Dobrze, że nie miałem poustawianych spotkań biznesowych" , What The Fuck Holy Shit? Spotkania biznesowe o godzinie dwunastej w nocy? Miałam zapytać czy przypadkiem nie dorabia jako dziwka skoro spotkania ma o takiej porze, ale ugryzłam się zębami jadowymi w język.

Suma sumarum Luca okazał się najprzyzwoitszy z nich i nawet zaproponował mi podwózkę z powrotem do Wrocławia, ale grzecznie odmówiłam mając jeszcze na plecach ciary po elektryzującej podróży.

Pointą tej przygody jest słaba ocena dana mi na portalu BlaBlaCar, szkoda, że nie można oceniać współpasażerów... 

Część pierwsza pt. Profesjonalna diagnoza : „Ja tu nic nie widzę.”

  Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, a właściwie to w roku pańskim 2011 w Warszawie, okrutnie rozbolało mnie ucho. Ból był świdrująco, kłujący, nie mogłam spać, jeść ani myśleć, ale do pracy chodziłam      (w końcu nogi miałam zdrowe, no nie?). Chodziłam, również do różnych lekarzy jęcząc jak aktorki w azjatyckim porno.  Dostawałam kolejne antybiotyki, które nie działały, specjaliści rozkładali ręce twierdząc, że nic w tym uchu nie widzą. Bluzgając, cierpiętniczo pytałam ich o ostrość wzroku i czy czasem tego lejka do eksploracji kanału słuchowego nie trzeba odwrotnie trzymać.  Niestety słyszałam za każdym razem,    że nic więcej nie mogą zrobić. Doszłam do wniosku, że przyszło umierać , wiec starałam się trenować kamienną twarz, by oszczędzić rodzinie widoku, szpetnie wykrzywionego z bólu trupa. Co prawda kazałam by po śmierci, wzięto sobie ze mnie flaki na przeszczepy ( kto wie, może jeszcze coś się będzie nadawało do użytku ) a to co zostanie skremowano, ale znając moją matkę i jej bogobojne „co ludzie powiedzą??” nie do końca wierzę w to, że moja wola zostanie należycie wypełniona. Prawdopodobnie skończę w trumnie, z pięknie upudrowana twarzą i w różowej kiecce z falbanką, a nade mną ksiądz będzie zbierał na tacę…  Brrrr muszę szybko się poddać  apostazji to będzie nadzieja , że mojego trupa do kościoła nie wpuszczą.  

 

                                           

  Wracając do tematu, któregoś pięknego dnia, pałaszując pożywną tabletkę przeciwbólową i  popijając  antybiotykiem, nieostrożnie zerknęłam w lustro. O zgrozo! Z prawej strony  twarzy wyrosła mi druga, trochę mniejsza, głowa a skóra na policzku i szyi pokryła  się czerwonymi plamami (czy to plamy opadowe?? ). Wizja śmierci została zepchnięta na drugi plan, bo w tamtym momencie interesowało mnie tylko to, jak ja na ulicę w tym stanie wyjdę. Przecież puder tego nie zatuszuje!  To był przełom, nie poszłam do pracy tylko ubrana w golf    i chustkę (mimo lipcowego upału), skradając się w cieniu, niczym potwór z opery, pozasuwałam do przychodni.  Internista spojrzał na mnie krytycznie i odrzekł, że to to musi być ząb i odesłał do stomatologa. Pojechałam na ostry dyżur stomatologiczny, przepisano mi kolejny antybiotyk i uprzejmie, aczkolwiek stanowczo polecono żebym przyjechała za tydzień jak opuchlizna zejdzie, bo oni nic teraz nie widzą (kurwa ! Kolejni ślepcy na etacie w NFZ ).  Opuchlizna oczywiście nie zeszła, ale sukcesywnie rosła.  Na domiar złego, któregoś pięknego poranka odkryłam, że szczęka rozwiera mi się tylko na 5 mm.   Tego już było za wiele. Coś we mnie pękło gdy z płaczem kruszyłam ibuprom by później wsypywać go za pomocą kartki do ust. Jakie to szczęście,   że woda jest w płynie! Dzięki temu nie musiałam jej na siłę wtłaczać miedzy zębami, popychając zapałką, by popić gorzki pył painkillera.  Zapłakana, nie zważając na swą  deficytową aparycję, pojechałam ponownie na ostry dyżur.  Tam najpierw dostałam ochrzan, że jestem za wcześnie, przecież miałam przyjechać jak się zagoi a teraz przy tak okazałym szczękościsku to oni już w ogóle nic nie widzą. Jednak nie dałam się zbyć. Postanowiłam, że będę twarda i racjonalnymi argumentami oraz opanowaniem wywalczę sobie skuteczną pomoc. Jak postanowiłam, tak zrobiłam, w konsekwencji czego padłam lekarce w ramiona, smarkając      i zanosząc się histerycznym płaczem (tyle na ile pozwalał mi szczękościsk), błagałam bełkotliwie  by mnie nie odsyłali. Podziałało.  Zrobili mi rentgen, narzekając, że nie wyjęłam kolczyka   z języka, bo taki kolczyk to psuje obraz.  Racja, powinnam przed przyjazdem usunąć sobie, sparzonymi wrzątkiem, kombinerkami  przednie zęby, wykręcić kolczyk a potem dopiero, nieśmiało prosić o  taki luksus , jak rentgen. Dodatkowo robić wszystko by nie zemdleć  z upływu krwi  i bólu, bo to na OD straszny kłopot.  Szczęśliwym trafem kolczyk nie zamazał obrazu, wiec powiadomiono mnie radośnie, że opuchlizna nie jest od zęba, ale zrobił mi się ropień przy żuchwie. 

- Jak dobrze, że pani przyjechała, bo musi pani natychmiast do szpitala z tym jechać . – Zaszczebiotała pielęgniarka.

 - Jak to do śpitala? Czi nie jestem w śpitalu? – zainteresowałam się naiwnie.

- No niby tak, ale to nie robota dla nas. Za ciężki przypadek, tętnica blisko, ząb daleko…- Zamyśliła na chwilę siostra, lecz po chwili dodała zawadiacko – Nie chcemy przecież by lekarzowi omsknęła się ręka, bo mogłaby pani nam się wykrwawić, a to nigdy nie jest przyjemne cha cha cha. Lepiej żeby panią na chirurgię wzięli.

Puściła mi oczko i nadal rozbawiona swoim przednim żartem oddaliła się w nieznanym kierunku.

Zostałam na korytarzu rozmyślając jak dojechać na drugi koniec miasta do wskazanego szpitala. Wzięłabym taksówkę, ale do cholery to drugi koniec miasta i zapłacę jak cygan za matkę. Wrodzona oszczędność kazała mi odrzucić ten pomysł, dopytałam jak dojechać komunikacją i zataczając się z bólu wyruszyłam.

   Na miejsce dojechałam dopiero dwie godziny później, bo zabłądziłam trzy razy, aż w końcu stojąc  dwie ulice od szpitala wzięłam taksówkę. Zostałam przewieziona po mieście i zapłaciłam jak za  kurs z Targówka na Ursynów. 

- Czemu tak długo pani zwlekała z przyjazdem ?? – Na chirurgii szczękowo- twarzowej przyjęto mnie z otwartymi ramionami.

- Bo mi wśiścy mówili, źie nić nie widźią – odparłam zachwycona nagłym zainteresowaniem  i szybkością pielęgniarki w trakcie zakładania wkłucia.  Podbiegła nagle, wyszarpnęła mi rękę i zanim się zorientowałam wenflon dumnie sterczał z nadgarstka. Czad! Nie zdążyłam zemdleć ze strachu!

- A tam wśiścy. Nie czuła pani, że jest źle? Pani się mogła przekręcić! – wzburzył się młody lekarz w zielonym dress code, aż mu zaparowały okulary.

- No ciułam – zaszeleściłam zawstydzona  i spuściwszy  głowę, błyskając tyłkiem przez szpitalną koszulkę, podreptałam do przydzielonej mi sali. 

              

  Następnego dnia, elegancko nacięli mi szyję, założyli rurkę i naćpana kroplówkami  snułam się beztrosko od łóżka do balkonu, gdzie cichaczem paliłam papierosy razem z moim sąsiadem - panem żulianem Zdzisiem z Pragi.

  Zdzisio miał złamaną żuchwę a stało się to w bardzo romantyczny sposób.  Któregoś gorącego, czerwcowego wieczoru spacerował przez park niosąc dwie butelki wytrawnej Amareny.  Niebo było  rozgwieżdżone a chodniki krzywe. Poczciwina potknął się na jakimś wykrocie i runął jak długi na twarz. Nie mógł się bronić przed upadkiem rękami bo trzymał w nich butelki.  Na szczęście w jednej utrąciła się tylko szyjka a druga wyszła z wypadku bez szwanku.  

- Eee pani, morda nie szklanka a trunku szkoda ! Sytuacja ekonomiczna na rynku, pani, nie pozwala mie na marnetrastwo. Doszłem do domu, obalyłem  chybcikiem tą obtłuczono, bo procenty uciekajo. Dwa okruchi szkła jeszcze z ust wyjełem i dalej nic nie pamiętam. Czarny pomrok pani! Józek z pod szóstki mię znalaz. Gupi myślał, że żem kopyta wyciągnoł bo spuchnięty jak czydniowy trup byłem. Cha, cha, cha! Ale żem mu stracha nagonił jak, żem oko otworzył gdy dzwonił na komendę meldunek o trupie złożyć! Cha, cha, cha! No, ale jak to mówią, ni ma tego złego, bo zdażylim z Józkiem drugą Amarenę wypić zanim psiarnia z pogotowiem przyjechała! Cha, cha, cha! – Pana Zdzisia humor nigdy nie opuszczał, dzięki temu wspólne, potajemne papierosy miały wyjątkowy klimat.  Gdy już wychodziłam dostałam od niego bardzo cenną radę otóż, gdy droga z nocnego do domu jest  długa     i wyboista należy kupować trunki w plastikowych butelkach. Wzięłam tę radę sobie do serca, od tamtej pory, by uniknąć picia z plastiku mieszkam tylko i wyłącznie na osiedlach gdzie nocny jest nie dalej niż 100 metrów od bloku.

Gdzie zabrali łódzkie Chinatown?

  Bodajże w 2008r byłam w Łodzi na Konwencie Tatuażu. Był to pierwszy konwent tak blisko Warszawy, więc grzechem było by się nie wybrać. Takie imprezki w Polsce trwają dwa dni (sobota, niedziela).

  Do Łodzi zjechaliśmy w sobotę rano, cały dzień spędziliśmy w Dekompresji popijając browar, podziwiając sztukę i dokonując zbędnych zakupów. Pod koniec dnia czując się jak przysłowiowe sandały Chrystusa odpuściliśmy sobie afterparty, ale postanowiliśmy jeszcze oszamać  jakiegoś chinola na mieście. Znajomy nakierował nas na tzw. Chinatown. Reklamował to miejsce jako największe skupisko budek z chińskim żarciem - tanich, niedrogich a do tego w przystępnej cenie. Mieściło się to na tyłach Piotrkowskiej. Zachęceni rekomendacją, ale przede wszystkim  gnani głodem pobieżylismy do ziemi obiecanej. 

  Jakież było nasze zaskoczenie gdy stanęliśmy u jej bram! Brama była wykonana z pordzewiałej blachy falistej, za którą stało około 8 budek przypominających szalet miejski, zarówno, wyglądem jak i walorami zapachowymi. Panował mrok a błoto sięgało kostek. No ale zawahaliśmy się tylko przez minutę. W końcu byliśmy młodzi, odważni, w glanach, łańcuchach i nie chcieliśmy wyjść na cieniasów. Reputacja ważna rzecz. Dziarskim krokiem przestąpiliśmy próg budy znajdującej się najbliżej wyjścia. 

  Do dziś pamiętam zapach starego oleju wymieszany z potem. Za oceratowaną ladą stała rodzima „pani Krystyna”  w granatowej podomce, fryzurze na owieczkę  i o złotych zębach.  Klientelę stanowiło trzech panów w eleganckich, stonowanych kolorystycznie dresach i o poczciwym spojrzeniu psychopaty. Na szczęście zajęci byli swoimi kuciakami gombao i kaćkami na ośtro.

- Co podać? – zapytała Krystyna uprzejmie, tonem nie znoszącym sprzeciwu.  Zachęceni jej miłym głosem, czym prędzej zamówiliśmy sajgonki i przycupnęliśmy w kątku bo – „Czekać trzeba”. 

  Nagle klient znad kuciaka zdenerwował się zalotnym spojrzeniem klienta znad kaćki, podbiegł do tego drugiego i obrzucając go epitetami ciężkiego kalibru próbował się dowiedzieć czy konsument kaczki ma jakiś problem. Gdy zapytany odrzekł, iż problemów nie ma, pytający pochwycił krzesło i roztrzaskał bezproblemowemu na głowie ( to nie Hollywood, więc krzesło się rozpadło, bo było plastikowe). Po tym incydencie rozpętała się regularna bójka z użyciem wszystkich sprzętów i przy pełnych oburzenia okrzykach Krystyny. 

  Udało nam się uciec pod stołem. Jednak, gdy już myśleliśmy, że jesteśmy bezpieczni okazało się, iż przez pośpiech zostawiłam torbę, z majtkami na zmianę, w środku. O dziwo nikt nie był chętny po nią wracać, więc rozstałam się z nią w smutku. Jednak był pozytywny aspekt tej historii,  otóż jeść nam się ode chciało, wiec zaoszczędziliśmy 20 zł, które następnego dnia sfinansowały nam dodatkowe piwo. 

  Z rozczuleniem wspominam te niezapomniane chwile i zastanawiam się czasem czy Krystynie przypadły do gustu moje, najeżone ćwiekami, stringi. 

 Gwoli sprostowania Chinatown zostało wyburzone, a na jego miejscu powstało coś o nazwie OFF Piotrkowska Center. 

Jak sama nazwa wskazuje dresa tam nie uświadczysz, pani Krystyny też nie, ale w ramach rekompensaty spotkasz tabuny ludzi w spodniach rurkach, kominach na szyi, bez skarpet i ajfonem w ręku.

Hollywood nas nienawidzi. Under the Dome

 „Pod Kopułą „ Stephena Kinga  to powieść, którą dostałam kilka lat wcześniej jednak zaczęłam ja czytać dopiero 9 miesięcy temu. Czemu? Otóż niespodziewanie okazało się, iż wszystkie książki w mojej bibliotece przeczytałam a tylko „Pod Kopułą”  została nietknięta i zapomniana niczym 60-cio letnia dziewica.

 Latami stroniłam od niej z kilku banalnych powodów :

1 Ma chyba z 5000 stron i waży tyle co amerykańskie niemowlę.

2 Przeczytałam wstęp, w którym sam autor przyznaje, że pisał ją poniekąd „na siłę”.

3 Nie jestem fanką Kinga.

  Jeszcze w 2002r. po lekturze „Misery” a następnie „Worka kości” stawiałam Kinga na równi z Grahamem Mastertonem, jednak  z biegiem lat, w moich oczach, powolutku zsuwał się z piedestału zajebistości ku przeciętności. Jego postaci są zazwyczaj , albo karykaturalnie dobre, dążące do moralnej perfekcji, albo złe do szpiku kości. Nie ma niczego pośredniego. Zwykłej szarości, która jest domeną zwykłych ludzi. Przeciętny człowiek, owszem, ustąpi miejsca staruszce w autobusie, będzie chronił swoja rodzinę, kliknie na facebooku „lubię to” aby dzieci w Somalii miały co jeść, ale przeważnie nie jest skłonny do heroicznych czynów wobec obcych ludzi. Ma pełne nienawiści myśli, plotkuje, podkopuje zaufanie, zdradza i kłamie z niskich pobudek. Z drugiej strony taki Kowalski czy Smith z reguły nie wprowadza w czyn swoich zbrodniczych czy nienawistnych myśli, nie truje żony

 i nie zabija rodziców siekierą. 

  Pominę już te filozoficzne dywagacje, zaczęłam lekturę opasłego tomiszcza pt. „Pod Kopułą”. Na początku szło opornie i musiałam kilkakrotnie odpoczywać, ponieważ czytając męczyłam się adekwatnie do męki autora podczas tworzenia. Jednak po pewnym czasie wciągnęłam się za sprawą coraz większych podłości dokonywanych na, moralnie nieskazitelnym, głównym bohaterze. Gdy doszły do tego gwałty, rozboje i manipulacje dotykające statystów powieści czytałam już z zainteresowaniem, które można przyrównać do ciekawości tłumu podczas wypadku drogowego

 – „O patrz Kaźmirz, toć tam leży noga!”. 

  Przy czym z prostej ludzkiej głupoty oczekiwałam, aż „tych złych” dosięgnie kara. No tak… czy zostali ukarani niech pozostanie tajemnicą. Nie po to przebrnęłam przez te , bez mała, 2 kilogramy cienkich stron, zapisanych drobnym drukiem, aby zdradzać najważniejsze wątki. Powiem tylko, że zakończenie jest tak zaskakująco wydumane, groteskowe i „na siłę”, iż musiałam w ramach rekompensaty kupić sobie nowe buty. 

  Na tym się nie kończy moja przygoda z tym dziełem mistrza horroru, ponieważ na początku marca szukałam sobie jakiegoś nowego serialu i przeczesując  zdradliwe zasoby Internetu natrafiłam na ekranizację „Pod Kopułą” http://www.filmweb.pl/serial/Pod+kopu%C5%82%C4%85-2013-555086.

Naładowana niezdrową ciekawością (tą , która prowadzi do piekła) ściągnęłam cały pierwszy sezon. 

  Serial z powieścią ma wspólny tylko tytuł i nazwiska głównych bohaterów. Brakuje w nim gwałtów, ucisków, narkomanii i dusznej atmosfery „spod klosza”, za to znajdziemy tam hollywoodzka papkę dla gospodyń domowych. Proste, momentami wręcz, od pługa oderwane społeczeństwo i grupkę lokalnych bohaterów skłonnych oddać nerkę za dobro miasta. Wątki gejowskie wyrwane z kontekstu, zupełnie nie pasujące i nie wnoszące nic do fabuły. Słabą grę aktorską głównego bohatera (http://www.filmweb.pl/person/Mike+Vogel-96210 ) podlewaną elementami tak tragikomicznymi jak podziemne, nielegalne walki, w których literalnie wygraną jest np. paczka soli czy fasola w puszce (należy zaznaczyć ,iż społeczeństwu wcale głód nie doskwiera). Jakby tego było mało, osobami wybranymi do ratowania miasteczka okazuje się grupka nastolatków. Nie ma nic lepszego niż dzieci ratujące świat! Emocjonalne rozkminy skretyniałych postaci i poziom absurdu był dla mnie nie do zniesienia. Ponadto przez wszystkie 13 odcinków nie uświadczycie żadnej „gołej sceny”, mimo wątków erotycznych.  Horror bez cycków? Serio?

  W końcowym rozrachunku gorąco nie polecam oglądania serialu i nie odradzam przeczytania książki. Trzeba brać pod uwagę, iż jest to moja subiektywna opinia, naznaczona prostackim gustem i nie poparta przez, żadnego szanowanego, krytyka filmowego.